Νόμος για την έκτρωση

Το νομικό καθεστώς της έκτρωσης

Η πρώτη χώρα που επέτρεψε νομικά την επέμβαση έκτρωσης ήταν η Ρωσία. Το 1920, η έκτρωση για οποιονδήποτε λόγο, δηλαδή με τη θέληση της γυναίκας, έπαψε να αποτελεί ποινικό αδίκημα στη Ρωσία. Μετά τη θέσπιση του νόμου, το 1934 καταγράφηκαν στη Ρωσία επτακόσιες χιλιάδες (700.000) επεμβάσεις έκτρωσης. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τις παράνομες επεμβάσεις.

Στην Τουρκία, οι νόμοι που αφορούν τον οικογενειακό προγραμματισμό και τη διακοπή της κύησης, δηλαδή την έκτρωση (απόξεση), έχουν τροποποιηθεί ανάλογα με τις κοινωνιολογικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της κάθε περιόδου θέσπισής τους.

Τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ενθαρρύνθηκε η αύξηση του πληθυσμού που είχε μειωθεί σε κάποιο βαθμό λόγω του πολέμου, ενώ αργότερα θεσπίστηκαν σταδιακά νόμοι που περιλάμβαναν οικογενειακό προγραμματισμό.

Κατά την περίοδο απαγόρευσης (1923–1965), δηλαδή από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι τη θέσπιση, το 1965, του Νόμου περί Οικογενειακού Προγραμματισμού και της σχετικής νομοθεσίας, η διακοπή της κύησης, δηλαδή η έκτρωση, ήταν αυστηρά απαγορευμένη, ανεξαρτήτως του λόγου ή του τρόπου που ζητούνταν.

Η απαγόρευση αυτή ρυθμιζόταν από τον Τουρκικό Ποινικό Κώδικα του 1926 και τον Γενικό Νόμο Δημόσιας Υγείας (Umumi Hıfzıssıhha Kanunu) του 1930.

Λόγω των μεγάλων απωλειών κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, των αναγκών άμυνας της χώρας, της έλλειψης του απαραίτητου ανθρώπινου δυναμικού για τη γεωργική οικονομία και των υψηλών ποσοστών βρεφικής-παιδικής θνησιμότητας, επικράτησε τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας η αντίληψη ότι ήταν αναγκαία μια πολιτική ενίσχυσης της γεννητικότητας και αύξησης του πληθυσμού.

Λόγω των φιλογεννητικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν από το 1965 έως το 1983, η αύξηση του πληθυσμού έφτασε στο υψηλότερο επίπεδό της μεταξύ των ετών 1955 και 1960.

Καθώς το αυξανόμενο ποσοστό γεννήσεων οδήγησε σε κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, εντάθηκαν τα άρθρα και οι δημοσιεύσεις των ειδικών δημόσιας υγείας και μαιευτήρων-γυναικολόγων σχετικά με τη διακοπή της κύησης, δηλαδή την έκτρωση, και το 1965 θεσπίστηκε ο Νόμος περί Οικογενειακού Προγραμματισμού.

Με τον Νόμο περί Οικογενειακού Προγραμματισμού που τέθηκε σε ισχύ το 1983, καθώς και με τον σχετικό Κανονισμό για τη Διεξαγωγή και τον Έλεγχο των Υπηρεσιών Εκκένωσης Μήτρας και Στείρωσης και τον Κανονισμό Εκτέλεσης Υπηρεσιών Οικογενειακού Προγραμματισμού που θεσπίστηκαν βάσει αυτού, οι επεμβάσεις έκτρωσης έπαψαν να αποτελούν ποινικό αδίκημα, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Μέχρι τη συμπλήρωση της δέκατης εβδομάδας κύησης, δηλαδή περίπου 2,5 μηνών, εφόσον δεν υπάρχει ιατρικό κώλυμα ως προς την υγεία της γυναίκας, μπορεί να πραγματοποιηθεί εκούσια εκκένωση μήτρας, δηλαδή έκτρωση.

Με το άρθρο 5 του Νόμου περί Οικογενειακού Προγραμματισμού, που θεσπίζει αυτή τη διάταξη, η εκούσια διακοπή της κύησης (έκτρωση) απέκτησε νομική βάση στην Τουρκική Δημοκρατία.

Η απαίτηση συναίνεσης του συζύγου για την έγγαμη γυναίκα που επιθυμεί να προχωρήσει σε έκτρωση δεν αποτελεί, στην πραγματικότητα, διάταξη νόμου που έχει θεσπιστεί από τη νομοθεσία.

Πρόκειται απλώς για μια πρακτική που εισήλθε στη νομοθεσία μέσω τροποποίησης του Κανονισμού Υγειονομικών Ιδρυμάτων, και η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις έχει φέρει τις γυναίκες σε δύσκολη θέση.

Ιατρικός έλεγχος περιεχομένου: Op. Dr. Şükrü Sanus, Μαιευτήρας-Γυναικολόγος · Τελευταίος ιατρικός έλεγχος: 2 Οκτωβρίου 2026